Vietnam or Thailand ? Vote for the TOP Country of the Week !
Bijgewerkt: 13 december 2025
Er was wederom geen antwoord. "Voor den drommel!" dacht ik: "is het preutschheid, trotschheid of domheid, dat zij mij niet te woord wil staan?" Ik kon het haar echter, bij nader inzien, niet erg kwalijk nemen, dat zij, een steedsche, misschien wel een hoofsche juffer, in geen gemeenzaam onderhoud verkoos te treden met iemand, die er uitzag als een landlooper.
"Daar trad uit de schaduw der lindenallée een man te voorschijn en vroeg: 'Wel juffer, moet het juist een soldaat zijn? waardoor ik zóó schrikte, dat ik zonder antwoord te geven, mij haastig wegspoedde. Hij echter volgde mij, en bad zoo vriendelijk om vergiffenis, dat ik stilstond en hem aanzag.
Die kladschilder, die bedelaar! Ik weet niets van hem. Ik dacht, dat mijnheer de kapitein zijn kennissen had onder den adel!" Nu Guy het huis even wijs verlaat, als hij het is binnengegaan, ziet hij nog, dat juffer Schwartz haar neusje in de lucht steekt en met haar klein voetje, met een roode kous en een nuffig schoentje bekleed, spottend op den grond stampt.
Toen kwam er een meisje naar buiten, vroolijk zingend liep ze op zus af en zei vriendelijk. "Wel wat had de jonge juffer?" Zus wees met het vingertje in de richting, waar broertje lag en zei zacht. "Die man vraagt of er iemand komt. Hij heeft in het water gelegen." "Wie, die man?" zei het meisje verschrikt.
Nu, dat was onze Fem niet, jongen! Dat is, om 't nu maar zoo eens uittedrukken, 'n juffer die hoe zal ik zeggen, pater? Want de pater weet er van, dat begryp je wel, anders deed ik 't niet! dat is 'n juffer die van staat veranderen wil. Prinses Erika, riep Wouter, prinses Erika die komt ruilen! O God, o God, ik wist het wel! Hè? Hoe kon jy dat weten, jongen? Wat weet je? Niks! Prinses Erika!
Hij merkte wel aan de medelijdende uitdrukking der juffer, dat zij hem voor eenen onnoozele of voor eenen domkop aanzag. Dit kwetste hem. "Ja, mejuffer," zeide hij op vinnigen toon, "de lieden uit de stad meenen, dat zij alles beter weten dan de buitenmenschen; maar het spreekwoord zegt: hij lacht het beste, die lacht ten leste.
Dan aan zijne wezenstrekken eene half spottende uitdrukking gevende, vroeg hij, terwijl hij de oude vrouw aanwees: «Is dit uwe dienstmeid?» Deze vraag deed Siska rood worden tot onder den hoed; zij was beschaamd over hare goede moeder, de verfranschte juffer! Er liep eene zekere wijl voorbij, vooraleer zij, nog blozend en als gedwongen, antwoordde: «Neen, het is mijne moeder.»
"O! niets ter wereld!" zeide Lodewijk: "ik kwam aan de Juffer een bezoek geven; en Mijnheer begrijpt dit kwalijk te moeten nemen." "Monsieur Heynsz," zeide Amelia met waardigheid: "ik heb deze kamer van u gehuurd en dit geeft mij recht om te vorderen, dat ik er mijn vrijheid op moge genieten." "Uw vrijheid!
"Hoe!" riep hij: "was die Juffer...?" Hij eindigde den volzin niet, met reden begrijpende, dat de wijze, waarop hij haar kennis gemaakt had, hem niet tot eer verstrekte. "Ed.-Gestrenge!" zeide Heynsz, mijn vader ter zijde trekkende: "ik heb nog eens geïnterrogeerd al die lieden: zij hebben niemand zien gaan van hier, als alleen den koetsier van den Heer Blaek met het rijtuig."
"Zij zijn al in de eetkamer, juffer," riep Doortje haar toe, en begon toen op eens hard te schreeuwen: "o Hemel, juffer! er is een verborgene bruid in huis; zie maar een, twee, drie lichten!"
Woord Van De Dag
Anderen Op Zoek