Een van de schoone eigenschappen dezer dame was, dat ze deed alsof ze de landstaal niet kende, zoodat ze die zoo slecht mogelijk sprak: zoo meende ze den indruk te maken van een echte Europeesche. En daar deed ze goed aan, want, zoo ze al het Tagaalsch verminkte, het Spaansch kwam uit haar mond niet beter voor den dag, noch wat taalregels, noch wat uitspraak betrof.

Claes Gerritsz, die gelijk een aal tusschen de om Aylva verzamelde Friezen was doorgekropen, lei onverhoeds de hand op Reinouts schouder: "ik neem u gevangen," zeide hij, "als moordenaar van Ridder Deodaat, en als voortvluchtig uit 's Graven gevangenis." "Hoe! wat? wat zal dat?" riepen verscheidene stemmen.

Eerst zweeg hij, keek haar bij tusschenpoozen ongeduldig aan en dan weêr den anderen kant uit, zijn armen kruiselings over de borst. Zij trok haar stofjas weêr in 't fatsoen en raapte het boekètje op, dat gevallen was; zij hield haar oogen neêr over haar heete bleeke wangen. Langzamerhand begon Jozef, bij korte stooten, te zeggen: Wat beteekent dat nu? 't Is absurd!

"Maar onwillekeurig drongen de woorden tot mijn ooren door, en toen begon ik scherper te luisteren." "En wat heb je dan gehoord, mijn kind?" "Ik heb alles gehoord." Hare stem klonk welluidend. "Vertel me dan eens, wat je gehoord hebt, m'n kind."

"Het spijt mij wel zéér, mevrouw," hernam hij, zich tot Lady Middleton wendend, "dat ik juist vandaag dien brief moest ontvangen; want hij handelt over zaken, die mijn onmiddellijk vertrek naar Londen noodzakelijk maken." "Naar Londen!" riep Mevrouw Jennings. ""Wat kunt u om dezen tijd van het jaar in de stad hebben te doen?

Dit was al wat hij tegen zijne zwakheid vermocht: ze kennen. Het was waar dat zijn gansche leven éen leugen was geweest; maar die leugen, die eigenlijk niets meer dan de zorgzame aankleeding van zijne zwakheid was, vloeide voort uit de aandacht waarmede hij voortdurig beproefde, in het aanschijn der menschen, zijne gevoelens zoo vormrijk mogelijk te belichamen.

Z'n boterambordje, byv. dat zeer geschikt was voor zoo'n worp. Er was beweging in de deur, en ook 't mutsje trilde. Nogeens vroeg Wouter vry onthutst 't klonk inderdaad als 'n vade retro! wat het wilde? Als 't mutsje zelf geantwoord had, zoud-i 't op dit oogenblik niet vreemd gevonden hebben.

Die laatste woorden schenen haar gerust te stellen, zij keek mij niet meer zoo vijandig aan en begon te schreien. Die tranen wekten mijn medelijden voor haar op en mijn woede tegen hen, die haar kwaad hadden aangedaan. Ik riep uit: "Zeg mij wat ik doen moet! Moet ik don Fernand zoeken en hem het hart doorboren? Beveel mij slechts."

Jo had al haar hoop gevestigd op de vruchten, want zij had ze goed gesuikerd en een kannetje heerlijken room besteld om er bij te gebruiken. Haar gloeiende wangen koelden wat af, en ze haalde diep adem, toen de mooie kristallen schoteltjes rondgingen, en ieder verheugd keek naar de kleine rose eilandjes, drijvend in een zee van room.

De wandeling buiten om de stad is ook zeer vermakelijk, en voor een stad, komt mij Dyon voor, wat de plaatselijke gelegenheid aanbelangt, al een zeer aangenaam verblijf te zijn.