Vietnam or Thailand ? Vote for the TOP Country of the Week !
Bijgewerkt: 20 oktober 2025
"O God!" riep Maria. "Wat schriklijke gedachte!" Zij beefde, en haar ogen glinsterden door de tranen die onder haar wimpers kwamen. "En zijn stem heb ik ook gehoord, een stem die mijn hart kwam raken en die zegde: Vaarwel, vaarwel mijn verloofde!"
"Geest," riep hij uit, zich vastklemmend aan het kleed van zijnen geleider, "hoor mij aan! Ik ben niet meer de man die ik eens was. Ik wil niet meer zijn de man die ik had moeten blijven zoo dit alles mij niet getoond ware. Waarom zoudt ge mij dit laten zien, als mijn geval hopeloos was?" Voor de eerste maal leek het of de hand beefde.
Zij keerden niet om; zij lieten de boot slechts op de riemen drijven, met den voorsteven naar de zee. De oude man bleef in de duisternis turen. Hij beefde, niet van koude, maar van opgewondenheid. Eensklaps wendde hij het hoofd om en riep: "Bijdraaien bijdraaien! Daar is iets op de golf." De mannen gehoorzaamden gewillig, maar er was niets te zien. "Zij is weg!
Op den klank van die stem, keerde Vigors zich met zijn eind touw in de hand haastig om, zag Jack's gelaat voor het raampje en in de meening dat het een spookverschijning was, gaf hij een gil en viel als in een stuip neer. Ook de kleine Gossett beefde over al zijn leden en staarde hem met open mond aan. Jack was voldaan, en verdween onmiddelijk weer.
Ik heb hem niet gesproken, ik kon niet met hem spreken, want hij zag me niet en ik beefde zoo, dat ik niet naar hem toe kon gaan. Maar Giles vroeg voor me of hij daar woonde en ze zeiden ja. Kijk,« zei Oliver, op een stukje papier wijzend, »hier is 't, hier woont hij ik ga er dadelijk naar toe! O lieve hemel! lieve hemel! Wat moet ik doen, als ik hem zie en weer met hem kan praten!«
Hoeveel malen deed een windvlaag al het bloed naar haar hoofd stijgen! Ach! het was niet voor zich zelf, dat zij zoo gemakkelijk beefde. Wat haarzelf betrof, was zij onverschrokken, maar haar vrees was voor den ander. Eensklaps zei ze: "Verschuil u goed! Daar komen menschen!" Het was zoo, zij had goed gehoord. Al spoedig daarna omsingelde een afdeeling Russische ruiters den wagen.
Ook zij begreep, dat het wijzer was Lanceloet te laten vertrekken, maar hoeveel kostte het haar om afscheid van hem te nemen! De indruk van Arthur's afscheidswoorden was geheel weggevaagd; haar geheele wezen klopte en beefde van hartstocht voor hem, die daar geknield voor haar lag.
"'k Bin Paul, voader," hernam de zoon, en vervolgde, ofschoon zijn stem van ontroering beefde: "'k Wou oe nog zoo gern is zien eer da'k weggoai. Bi'j niet wel voader....?" "Goa moar vort; 't brandt mien in 't heufd," was het antwoord. "Och! 'k wou oe zoo geern zeggen, da'k altied veur oe gebeejen heb," hernam Paul: "en da'k nóg veur oe bidden wil voader."
't Leek net of het sliep, maar op eens gaf het een schreeuw, en beefde, en bleef toen heel stil liggen. Ik deed mijn best de kleine, koude voetjes te warmen, en Lotje gaf het wat melk, maar het bewoog zich niet, en toen zag ik dat het dood was." "Schrei niet zoo, lieveling; wat heb je toen verder gedaan?"
Maar de vreemde, die zijn knevel liet inkorten, had schamper gelachen, en uitgeroepen: "Nu, dan hebt ge meer dan eenenzeventig jaar gewoond in "een nest" en "een gat"!" Grootvader beefde hoe langer hoe heviger, terwijl hij dit aan grootmoeder vertelde. Het was aan het eind niet om aan te zien, hoe hij beefde. Vooral zijn beenen en zijn lippen. Grootmoeder zeide: "Grootvader moet naar bed."
Woord Van De Dag
Anderen Op Zoek