O mahal na pontífice cay Jesús na cahalili, yaring aquing munting sabi ngayo'i, sandaling paquinguí. Ang princesa Leonora ay hindi co tangcá siya, sa balóng aming sinonda doon co lamang naquita. Pinuhunan co nga'i, búhay sa serpienteng nacalaban, at cay doña Juana naman sa giganteng nagtatangan. Cun caya pinagliluhan manga capatid cong hirang, sa singsing niyang naiuan na aquing pinagbalican.

Naguló ang gunam-gunam ng haring Fernandong mahal, cumuhang sanguni naman sa arzobispong marangál. Ang sa arzobispong saysay cun sinong unang catipán, siyang dapat pacasalán nang príncipeng si don Juan. Sagót ni doña María ó amá nang caloloua, ang sa tauong puri bagá di búhay ang cahalagá. Anang arzobispo naman ngayo'i, uala ca nang daan, at may na unang catipán na marapat pacasalán.

Papaluin capagcuan ang negritong calibaran, cun ano't, ang nasasactán ang príncipeng si don Juan. Uiuicain nang negrita diyata't, totoó bagá, sa loob mo'i, nauala na yaong mahal na princesa. Papaluing ualang tahan ang negritong caagapay, boong cataua'i, nag-latay nang príncipeng si don Juan. Ang uica ni doña María tugtuguin yaong música, nagsayáo na mulí bagá ang negrito at negrita.

Isinagót ni don Juan cun yaón bagá po lamang, cahit aquing icamatay susundin cong malumanay. Ay ano'i, nang magabi na á las nueve ang oras na, dumating na capagdaca itong si doña María. Itinanong cay don Juan ang utos nang haring mahal, sumagot nang mahinusay at ganitó ang tinuran. Ang utos bagá sa aquin nang haring amá mong guilio, sa dagat ay aquing cunin ang diamante niyang singsing.

Ang silla'i, gayon din naman ay husto ring ualang culang, ang pagcaing bagay-bagay sa lamesa'i, nalalagay. At sa dulo nang lamesa mayroong dalauang silla, na uupán bagáng sadyá nang príncipe at princesa. Sacá naman capagdaca itong si doña María, nuha nang isang bandeja inilagay ang corona. Cumuhang sintabi naman sa haráp nang manga mahal, na naroong napipisan consejeros bagáng tanán.

Ang uica'i, itiguil muna ang pagtugtog nang música, ang negrita'i, tatanong na sa negrito na casama. ¿Diyata't, di mo quilala yaong si doña María! ay hindi ang sagót niya cun sino't, cun alín siya. Anitong negrita naman sasabihi'i, paquingán, at nang iyong maalaman nagligtás sa iyong buhay. Hiniling sa iyo naman mataas na cabunducan, at doon nga maguiguisnán sa tapát nang durungauan.

Naisipan ni doña Victorinang dapat maguing doctor sa Medicina at sa Cirugía ang canyang asawa, at ipinaunawa niya cay don Tiburcio ang bagay na ito. ¡Guiliw co! ¿ibig mo bang aco'y dacpin? ang tanong na nagugulat. ¡Huwag ca sanang báliw, pabayaan mo't aco ang nacacaalam! ang isinagót, hindi ca manggagamot can~gino man, datapuwa't ibig cong tawaguin ca nilang doctor acó'y doctora, ¡halá!

Ay ano'i, nang magabi na ora'i, á las ocho bagá, siya nangang pagdating na nitong si doña María. Tinauag na si don Juan at saca tinanong naman, na cun anong cautusán nang haring aquing magulang. Sinaysay rin namang tunay nang príncipeng si don Juan. ang lahat nang cautusán nang haring Salermong mahal. At sampong pagbibigay pa niyong mazo at barreta, manga pico at cuchara sa pag-gauá ay talagá.

N~guni, pag dating sa sabing nagcucunót ang noó co, at sa man~ga casunód na talata, ay nan~giti ang puso co, nagpuri,t, nagpasalamat sa Dios, at pinagcalooban ca nang masunoring loob. N~gayo,i, dinguin mo naman at aquing sasaysayin yamang hinihin~gi mo ang magandang aral na tinangap co cay Doña Prudencia na aquing Maestra.

Nagkita si doña Victorina't si don Tiburcio. ¡"Tarde venientibus ossa," ang biglang sinabi marahil ni don Tiburcio cung marunong sana siyá n~g latin!