Ang ganitong pan~gan~gatwiran ni Mauro ay siya lamang ikinapayapa at ikinalamig ng puso n~g m~ga kasama. At ... ang lahat ay naghiwahiwalay ... At ... ¿si Gervasio ay saan naroron? ¿Ano't sa m~ga huling pangyayari ay di man lamang nakita gayong siya ang pan~gulo...? Alamin natin.

Sacá hinarap ni Rizal si párì Faura, marunong na jesuitang director n~g Observatorio Meteorológico sa Mayníl

Masimbuyó ang pananalitâ n~g filósofo; nagníningning ang canyáng m~ga matá. Datapuwa't maliit ang bagong sibol; cung man~gagcáisa ang lahát, ang pagsúlong na totoong napacamahal ang ating pagbili'y mangyayaring caniláng mainís, ang itinutol ni don Filipo na áayaw maniwala.

¿At ikaw ba ang babago sa kapalakarang iyán? ang nakatawang tugón agad ni Gervasio. Kung hindi man gayon ang mangyari ay maging pasimulang hakbang man lamang sa pagbabagong buhay n~g m~ga manggagawa sa Pilipinas. ¡Ha, ha, ha, ha,...! ang halakhakang nagkapanabay n~g dalawa, at saka ang sabi ni Pablo: Alalahanin mong may asawa ka at m~ga anák, na madadamay sa paghihikahos.

Na, apat kong liham sa iyong ni isang kasagutan ay di man lamang ako nagtamong tugunin kahit minsan. Hindi ba maliwanag pang higit sa sikat ng araw? Talagang hindi nga naman nagkabula ang pangarap ko Eduardo, na, pagdating mo na ng Maynila ay limot mo ang isang sumisinta ng tapat. Leoning may katuwiran ka, nguni't hindi mo naliliwanagan ang lahat.

Caya si Julieta ang luha'y bumucal sa bibig n~g ina, n~g ito'y malaman, at ang puso nila ni Romeong hirang ay pinagbuhol na sa harap n~g altar, Isa pa'y ang Conde sa haying pag-irog puso ni Julieta ay hindi tumiboc, cahit sa isip man di sumaguing lubos liban cay Romeong sa palad nabucod.

Sa libro ring "Vida y escritos del Dr. Rizal" ay aking sisipiín ang m~ga saysay ni Don Francisco Pi y Margall, n~g sinabi n~g si Don Wenceslao E. Retana, ni Don Miguel de Unamuno at ni Guinoong Javier Gómez de la Serna, ang tatlong nauna'y castíl

¡Aha, at dito pala! ang sabi ni Martinez, kasabay n~g pigil sa balikat n~g kutsero. ¡Nalalaman na natin n~gayon! ang susog naman ni Dr. Nicandro. Kutsero, huwag tayong pakalapit at baka makita nila.

Pagcariñgig ni cabezang Angi nitong mainit na salita nang caniyang asaua, ay tumicom na siya, at mula noon, ay hindi pinag-usapan nila si Próspero, at hindi man sinambit nila ang caniyang pañgalan.

Malaquing totoo ang capighatian ni Robinson na ang pinacamahabang arao sa pulóng yaon ay hindi lumalampas sa labing tatlong oras, at sa calaguitnaan nang tagarao ó estío, na isa sa apat na estaciones nang taon sa Europa, ay gabi na ó á las siete. Sinasamantala niya ang pinacadaquilang bahaqui nang arao; at bago magtaquip silim capag ual