De komst van den Engel die hen in de stad leidt. Beschrijving der stad Dis, waar de Ketters gemarteld worden. 4 Opmerkzaam bleef hij stilstaan als een mensch die luistert, daar het oog hem niet verre kon leiden door de zwarte lucht en de dichte mist. 7 "Toch zal het moeten dat wij dezen strijd winnen," begon hij: "tenzij.... een zoodanige heeft zich ons aangeboden.

»Werkelijkzeide hij en bleef plotseling stilstaan, na een heelen tijd haastig op en neer te hebben geloopen, »ik weet bijna niet wat ik doen moet.« »O jawelzei Rose, »als u aan die mannen de heele geschiedenis van het kind vertelt, zullen ze hem zeker vrij laten

Daarop deed hij den phonograaf stilstaan en nam er het papier uit, waarop de naald, door het vlies in beweging gebracht, eenige strepen en indrukken had gemaakt die de gesproken woorden konden weergeven. Hij sloot dit papier in eene enveloppe die hij verzegelde en waarop hij van rechts naar links het volgende adres schreef: Mevrouw Lé-ou. Avenue Cha-Coua. Peking.

Wij zullen niet stilstaan bij de monumenten van later tijd, ook al zijn daaronder van beroemde meesters, omdat men in vele andere steden soortgelijke of nog betere werken van dezelfde kunstenaars vinden kan.

Als Pallieter dat hoorde en zag, pakte hij Mariekes hand en trok het meisje mee naar de dansende bende, en beiden voegden zich er tusschen. En ze zongen en draaiden; en 't was een beenengeslaag en rokkengezwaai dat de pastoor er zich krom van lachte. En Pallieter zong een ander lied, sloeg zijn beenen boven den kop en wilde van geen stilstaan weten.

Wij waren in de onmetelijke gevangenis van graniet ingemetseld. Het was acht uur des avonds. Nog altijd ontbrak het aan water. Ik leed verschrikkelijk. Mijn oom liep vooruit. Hij wilde niet stilstaan. Hij spitste de ooren om het gemurmel eener beek te vernemen. Maar te vergeefs! Mijne beenen wilden mij intusschen niet langer dragen.

"Zouden wij ook niet het een of ander voor de kinderen koopen, en van avond een afscheidsfeestje hebben, omdat ik nu voor het laatst in uw zeer aangenaam thuis een bezoek breng?" stelde hij voor en bleef stilstaan voor een winkel met bloemen en vruchten.

Daar troffen zij alras eenige sporen van een voetpad aan, dat tusschen de struiken door slingerde. Hier en daar kon men zelfs den afdruk van een menschenvoet waarnemen. Dat daar menschen geloopen hadden, was thans boven allen twijfel verheven. Mars en Gilbert Burbank bleven van tijd tot tijd stilstaan. Zij luisterden. De klagende geluiden lieten zich nog steeds vernemen.

Men zou nu de reis kunnen vervolgen, die op zoo droevige wijze was geschorst. Toen zij de locomotief zag komen, verliet ook Aouda het station en vroeg aan den conducteur: "Gaat gij vertrekken?" "Terstond, mevrouw." "Maar die gevangenen, onze arme reisgezellen ... gij kunt niet wachten?" "Ik kan den dienst niet doen stilstaan," antwoordde de conducteur. "Wij zijn reeds drie uren ten achter."

Eensklaps, op het oogenblik dat wij een van de bochten der laan doorliepen, die op deze plaats door den voet van een berg van de rechte lijn was afgeweken, deed een uitroep van kapitein Hod, die vooruitliep, ons stilstaan. Op twintig schreden van ons af, aan den hoek van een open plek in het bosch, omzoomd door groote pendanus, verhief zich een gebouwtje van vrij zonderlingen vorm.