At hangang nabubuhay cayo,i, houag macalilimot sa Dios caiin~gat na mahulog cayo sa casalanan. Cun itong man~ga huling bilin nang mamamatay ninyong magulang cun marápat na macapanood sa Dios, ay di co cayo lilimutin, at magmula sa lan~git ay igagauad co dito sa inyo sa lupa ang aquing bendicion.

Pagca napag-iisip co na maaaring magcaganyan din ang áking anác na laláki, na mainit din namán ang úlo ...¡ay Jesús! halos pinananaghilian co ang canyáng nasirang iná..,¡mamamátay acó sa dalamháti! N~guni't acó'y hindî ang sagót namán n~g isáng babáe, hindî acó magdadalamháti cung sacali't magcacaganyan din ang áking dalawáng anác na laláki.

Cun ang maysaquit ay nilalagnat touing hapon, at ang inilulura ay masama sa dating tingnan, sucat nang mahalata na hindi mababahao ang sugat sa baga, na cun gayon siya,i, maguiguing éticong totoo, at mamamatay sa loob nang ilang bouán.

Ualang maalamang gamot sa gota , ó piyo: at masama namang gamutin, sa pagca mauala man yaong saquit na yao,i, mamamatay caalam-alam nang biglang pagcamatay ang may catauan, ayon sa uica ni Buchan. Caya ang sasabihin co lamang n~gayon, ay ang magaling gauin sa maysaquit na inuurun~gan nang piyo.

Pagcauica nito,i, nagtindig pagcouan, umacbay sa aqui,t, napasahihigan, saca nagpatauag isang paring banal at ang tanang sala,i, ipinan~gumpisal. Mapamayamaya,i, aquing nahalata siya,i, nalalagnat mainit ang muc-ha; n~guni,t, hindi naman totoong malubha, ¿paano bagang ito,i, mamamatay caya?

Ang utos niya'i, ganitó siya rao ay may cabayo, ay mailáp na totoo, bucas dao ay mansohín co. Sagót nang princesang mahal ó sinta co't, aquing búhay, baca di mo naalaman ang cabayong tuturuan. Siya rin nga at di iba sa cabayo ay papara, saca ang rienda'i, silla ang capatid cong dalaua. At aco ang freno naman nang cabayo mong sasac-yan, icao ay magpacatimbang at doon ca mamamatay.

Ang ama ay may sáquit sa hospital, at ang anac na bunsô, na si Pablo ang n~galan, ay nahihigâ naman, at cahabaghabag ang lagay, sapagcat ang cataoan ay tuyóng tuyô, at butó at balat na lamang, at cun iburol, ay ualáng hindi magsasabi na ang batá ay bangcay na mistulá: at ang dumalao na médico, ay nan~gusap nang ganito sa ina: Ang anac mo ay mamamatay na ualáng sala: masasayang na totoo ang anomang ihatol, sapagcat ang sáquit niya ay hindi matatalo nang anomang gamot.

Hindi niya pinansin ang sino man, tuloytuloy siya sa higaan n~g may sakit, at saca niya hinawacan ang camay nito: ¡Maria! ang canyang sinabi n~g hindi maulatang pag-irog, at bumalong sa canyang m~ga mata ang m~ga luha; ¡Maria, anac co, hindi ca mamamatay! Binucsan ni Maria ang canyang m~ga mata at tiningnan siya n~g tanging pagtataca.

Datapwa't ... Elsa, kung mamamatay ba naman ako ay ¿magagambala ka? ¡Kung magusap ang m~ga batang ito! ang himig pasaway na inihadlang ni donya Basilia. Nasa talaga n~g Dios ang asawa mo, Elsa, at hindi kayo nararapat maggamitan n~g ganyang pan~gun~gusap. Ang mestisa ay hindi na naman umimik.

Cun hipuin, ay lalo pang sungmasaquit. Bucod doon mayroong naquiquitang manchang mapulapula, na nangagaling sa ilalim nang pos-on, at ungmaabot hangang pusod. Cun ang may cataua,i, lungmulubha ay ungmiitim yaong mancha, na yao,i, masama at mamamatay ang maysaquit. Ang isa pa roon ang may cataua,i, totoong hina, at ang muc-ha,i, nag-iiba.