Vietnam or Thailand ? Vote for the TOP Country of the Week !
Bijgewerkt: 24 oktober 2025
Weldra werd het zelfs ontwijfelbaar, dat wij zoo voortgaande ons van den stroom zouden verwijderen, welks gemurmel begon te verminderen. Wij gingen dus denzelfden weg terug. Hans hield stil op de juiste plek, waar de stroom het dichtsbij scheen te wezen. Ik ging bij den muur zitten, terwijl het water met groot geweld slechts twee voet van mij af stroomde.
"Ma wéét, hoeveel ieder zoowat eet, maar ik niet. Zou jij ooit gedacht hebben, dat Leni vier sneetjes at?" "En dan zegt ze nog wel, dat ze in de vacantie nooit trek heeft," lachte Nel. "Bob en Hans ieder eentje, dat is veertien," telde Door. "Nu Kee nog. Ik hoop maar niet, dat ze al te grooten honger heeft," zei ze met een kleur van inspanning, "want 't mes is zoo akelig stomp.
Ik kleedde mij haastig en ging op straat. Daar bracht Hans het overschot onzer bagage op den wagen, zonder zich om zoo te zeggen te bewegen. Toch werkte hij met eene ongewone behendigheid. Mijn oom maakte veel drukte maar voerde niets uit, en de gids scheen zich weinig om zijne aanbevelingen te bekommeren. Alles was te zes uur afgeloopen. De heer Fridriksson drukte ons de hand.
Dit bedroeg dus zeven uur, bovendien nog veertien kwart uur rust of drie en half uur. Wij waren te één uur vertrokken, dus moest het nu elf uur zijn. Wat de diepte betreft, die wij bereikt hadden, veertien maal de lengte van het touw van twee honderd voet gaf twee duizend acht honderd voet. Op dit oogenblik deed de stem van Hans zich hooren, die "halt!" riep.
Er volgen eenige oogenblikken van stilte, door niets afgebroken dan door het geknabbel van Hans, die zijn zwak gebit op de vermolmde stoelleuning en sporten beproeft. Toon schijnt zich met de pogingen van Hans te vermaken, althans gedurig zien wij hem den haak in het telkens omvallende dessert slaan, ten einde het opnieuw onder zijn bereik te brengen.
De gevraagde is te zeer met den lijder vervuld, dan dat hij den voorslag des barons kan beantwoorden; zijne oogen zijn onafgebroken op het akelige gelaat van den man gevestigd, dien hij in zijne armen houdt, en terwijl deze al sneller ademhalende, enkele malen de woorden: "Hans!
't Boek gauw op de bank gelegd en toen neergehurkt bij de tor. "Wat loop je vlug," dacht Hans. "Wacht eens even, dat ik je beter bekijken kan!" Maar het diertje was hem te gauw af, 't verdween op eens in een gaatje. Hans richtte zich weer op. Daar viel zijn oog op een paar voeten, die onder en een paar handen met een bovenstuk van een hoofd, die boven het tuinhek uitkeken.
Met welk een man had ik toch te doen en welke plannen vormde zijn stoutmoedige geest nu nog? "Hoe! wilt gij dan niet?...." "Van deze onderneming afzien op het oogenblik, dat alles een goeden uitslag voorspelt? Nooit!" "Moeten wij ons dan voorbereiden om te sterven?" "Neen, Axel! neen! vertrek. Ik wil uw dood niet! Laat Hans u vergezellen. Laat mij alleen!" "U verlaten!"
"Saellvertu"! zeide hem de jager. "God dag"! antwoordde de hoefsmid in zuiver deensch. "Kyrkoherde", sprak Hans, zich tot mijn oom wendende. "De geestelijke"! herhaalde deze. "Het schijnt, Axel! dat die brave man de geestelijke is". Intusschen bracht de gids den "Kyrkoherde" op de hoogte van de zaak.
We zijn allemaal bij elkaar gelijmd uit niet-bij-een-passende stukjes, goed en slecht en sterk en zwak wij modern-onrustigen. Ieder mensch is 'n eenheid van tegendeelen." "Toch niet allemaal," zei Go zachtjes, die niet thuis was in de Hegliaansche terminologie, "kijk Elsi en Henri nu 's, en Hans en Frieda " "Wat weet iemand eigenlijk van den ander af!
Woord Van De Dag
Anderen Op Zoek