¿Aling cabaitan ang hindi magmalio sa guitna nang gayong hirap at hilahil, n~guni,t, ang bayaning lubhang matiisin dusa ay hindi man lamang naidaing. Capag dinadatnan anomang balisa sa lan~git na lamang siya umaasa, sa sariling loob ay ang uica niya «Maguing bayad naua sa lahat cong sala

Kaya Leoning ako ay umaasa. Manalig ka. Hindi kita pababayaan. Na ako ay iyong mamahalin. Ng lalo't higit sa buhay. Maging maligaya ka kung gayon sa katamisan ng aking pagmamahal. Salamat, at sa iyo nga lamang ako mabubuhay. Leoning, hwag kang makalilimot. Hanggang libingan. Leoning! Eduardo! Kaya, Leoning ko, bayaan mo sa ngayong awitin ang katamisan ng pagibig sa iyong kandungan.

Lubos na lubos n~gang umaasa aco sa mahal mong aua't tunay na saclolo, yamang ang sinomang paampon sa iyo sa casacunaa'y itinatangol mo. Caya sumasamong lauitan mong habag acong lumulun~goy sa mahal mong harap, yayamang sa man~ga pan~ganib at sindac, capangyarihan mo'y siyang nagliligtas.

Datapuwa't acó ang maghahawac, anang isá, na hindi totoong nagcacatiwala sa anyo ni Bruno. ¡Gayon din sa akin! ang tugón nito, na umaasa sa catigasan n~g canyang camaoo. At nilin~gon ang canyáng capatid at pinagsabihan: Yayao acó, cung matitira icáw. Nag-isip-isip si Tarsilo: canyang sinisinta ang canyang capatid at gayon din ang sabong.

Naquita mo na't itong pacay ay mahirap at malaqui; n~guni't sa iyo aco umaasa, palibhasa'y icao ay malaqui rin at malacas pa. Naualan ca nang man~ga anac na daquila at hindi mapapalitán, n~guni't ualang cailan~gan: gumaua tayo at umasa at ang Dios ay laong malaqui sa lahat. Mayo nang 1898. Una.

Datapoua,t, n~gayo,y, naquiquita co na si Robinson ay hindi pa umaasa nang dapat sa Dios, at nauucol na houag muna siyang han~goin sa pulóng yaon. Si Nicolás. Ganito rin naman ang inaacala co, at caya hindi co siya iniibig na para nang dati.

Ang luha sa mata'y laging bumabalong, ang aking damdamin ay linilingatong, ang kulay n~g madla'y malamlam na hapon, ang ayos n~g lahat ay parang kabaong. Sa aking paghiga'y laging nakikita ang iyong larawan, dakilang dalaga ikaw'y maniwalang ako'y umaasa na di aabutin ako n~g umaga.

Palibhasa'y umaasa si Rizal sa kalinisan n~g kanyang budhi sa matapat na pakikisama niya sa pamahalaan noon, sumagot n~g gayari: "Salamat. Huwag ninyong gawin iya sa akin. Bayaan ninyo't nalalaman ko ang aking gagawin." Dahil dito, ang nais na yaon nina Bonifacio ay di n~ga nangyari at sa gayo'y napilitang magkasya na sa sarisarili nilang pamamatnugot n~g "Katipunan."

"Oh hindî, Gerardo! Alám mo nang ang pinakamatamís kong pangárap, ang pinakamaálab na nais niríng pusò na sa iyóng iyó lang umaása, ay ang makita kang namamayáni sa ikatutubós at ikalalay

Aayaw ang m~ga caibiga't m~ga ibang tao na aco'y pumarito, at ipinaalaala nila sa aking lumálagay acó sa pan~ganib na líhim sa ganitóng gawâ; n~guni't umaasa aco sa ganap ninyong pag-ibig sa catuwirang tumatankilic sa lahát n~g m~ga nasásacop n~g España sa Filipinas; umaasa rin acó sa dalisay cong ipinagmamasakit at sa capayapáan n~g aking budhî, at matututong in~gatan aco n~g, Dios at n~g m~ga cautusán sa lahat n~g m~ga sílò pagpapahamac.