Leoning, iwan mo na ako, hala iwan mo na, tingnan mo siya, iwan mo na ako, oras nang darating ang aking manggagamot. Oo, Eduardo aalis na ako, nguni't paparito uli ako. Leoning, huwag na. Hindi Eduardo, kita mapababayaan. Kaya asahan lagi kitang dadalawin. Leoning sa ibang araw na. At, hindi na tinugon ni Leoning ang pangungusap ni Eduardo at sa labi ay inilagda ang isang halik bago pa nanaog.

Baga ma't ang masasaya mong ngiti'y iyong ipinagkait sa akin, ay maligaya rin ako; oo, maligaya rin ako sapagka't nahalata kong tumutugon ka sa tibok ng aking puso.

Natatacot si Robinson na macalimutan ang pagcasunodsunod nang man~ga arao sa sanglingo, ay inisip na gumaua nang isang calendario. Si Juan. ¿Ano po? ¿isang calendario? Ang ama. Oo, isang calendario, na bagama,t, hindi maipalimbag, at hindi naman totoong mabuti para nang atin dito sa Europa; datapoua,t, sucat icabilang nang man~ga arao. Si Juan. ¿At paano ang guinau

Leoning, maanong ang isang binatang ngayon ay nasa kandungan ng pagkasawi at sinisiklot ng bagabag ay tapunan mo man kahit isang ngiti? Oo, isang ngiti man lamang. Ngitian mo man lamang sana ang palad ni Eduardo ng minsang lumuwagluwag ang nagsisikip na damdamin sa mga pasakit. Ngitian mo sana ang palad niyang tila ba na sa bingit ng hukay. Nasa bingit ng hukay!

Oo, nga Leoning, maliwanag na ngayon ang lahat, hind ko na dapat ipagtaka. At, saka hindi mo na naman dapat pang pagtakhan ang ganitong pagkaparito ko sa siudad. Nguni't masasabi kong lalong napabuti naman. At bakit, nang sa anong dahilan? Sapagka't si Leoning ko ay hindi na malalayong paris ng dati sa aking paningin.

Si Enrique. Oo; at ualang naaalaman, na hindi man lamang macagau

Ibinabalita rin na may m~ga ilang libo ang magsisipaghimagsik na nagsipanumpa sa pamamagitan n~g sarili nilang dugo na inilagda sa kasulatan nang sa gayo'y magtumibay sa pakikibaka hanggang sa matamó ang kasarinlan n~g Pilipinas. 54. =Umabot ba sa kaalaman ni Bonifacio ang ganyang m~ga ibinalita?= Oo.

Umudlót si María Clara. ¡Crisóstomo! ang sinabing marahang puspós n~g tácot. ¡Oo, acó'y si Crisóstomo! ang isinagót n~g binat

Pinanaligan kong ang kilusan namin ay nararapat kong katigan at ipagtanggol, kaya naririto ako't hangga n~gayon ay nananalig pa rin, kung hindi man sa tagumpay ay sa kadakilaan n~g layon at simulaing ipinakikipaglaban. na n~ga ang putol pa ni Gervasio sa nagsasalita datapwa't ang lahat nang iyan ay kailan~gang in~gatan kung nakikitang may tagumpay na inaasahan sa huli ...

Oo, ang sagot nang Cura, oo, gagauin co,t, sasabihin co sa magulang mo iyang lahat nang iyan; ñguni,t, hindi co maipañgaco sa iyo, na macacamtan natin ang ating hinahabol, sapagca,t, ang damdam co,i, matigas na totoo ang loob nang tatay mo tungcol sa bagay na ito.