Quo magis est facinus diri Stilichonis acerbum, Proditor arcani qui fuit imperii, Romano generi dum nititur esse superstes, Crudelis summis miscuit ima furor. Dumque timet, quicquid se fecerat ipse timeri, Immisit Latiæ barbara tela neci. Visceribus nudis armatum condidit hostem, Illatæ cladis liberiore dolo. Ipsa satellitibus pellitis Roma patebat, Et captiva prius, quam caperetur, erat.

His et ego sequar, et sponsus meus, Jesus Christus, et mihi miserae, ut spero, coronam aeternam dabit, quamvis eum non minus offendi ob debilitatem carnis ut Maria, et me sontem declaravi, cum insons sum. Fac igitur, ut valeas et ora pro me apud Deum et non apud Satanam, ut et ego mox coram Deo pro te orare possim. "MARIA S., captiva."

Flagitio additis Damnum: neque amissos colores Luna refert medicata fuco He thought they were not worthy to be trusted again: To shew them pity, in his mind, would betray the Romans to perpetual danger: Et exemplo trahenti Perniciem veniens in aevum, Si non periret immiserabilis Captiva pubes

"Arantur Gallicana rura barbaris bobus, et juga Germanica captiva praebent colla nostris cultoribus." Probi Epist. ad Senatum in Vopesio. Pursued to its very grave by the same deep-rooted cause of evil, the strength of Italy, even in the last stages of its decay, was still prostrated by the importation of grain from Egypt and Lybia.