Vietnam or Thailand ? Vote for the TOP Country of the Week !
Bijgewerkt: 19 oktober 2025
Nog steeds met hetzelfde gevoel van onrust, dat haar den geheelen dag had bezield, schikte Anna haastig een en ander voor de reis terecht. Met de kleine, vlugge handen opende zij het roode taschje, nam een kussentje en legde dit op de knieën, toen wikkelde zij de voeten behoorlijk in en maakte het zich gemakkelijk. Een zieke dame legde zich terstond te slapen.
Wat een vroolijkheid moet er in het hart van den beeldsnijder geweest zijn, toen hij zoo luchtig hun gevouwen kleeren schikte, en hun al dien mooien opschik aan hals en polsen gaf, en dien lach op het gezicht! Zijn naam, waarnaar ik vroeg, wist het echtpaar niet. "Ieder werkman hier kan zoo iets maken." Gelukkig Bali!
Hij bette met zijn zakdoek het water van het tafelkleed op en schikte de rozen weêr in de vaas ... Niets, niets! bleef hij klankloos murmelen. Zij beefde van zenuwachtigheid; zijne stem was zoo diep medelijdend geweest, als bedekten zijne woorden met hun sluier een ontzettend geheim.
Het andere gedeelte des Vlaamsen legers onvoorziens door de in het bos verborgen soldaten aangevallen zijnde, schikte zich met haast in slagorde en toog zonder wanorde achteruit; wellicht zouden zij zonder groot verlies ontkomen zijn, maar een beklagelijk ongeluk moest de oorzaak van hun nederlaag worden.
Mama was, evenals haar echtvriend, een heel best mensch. Ze schikte zich buiten heel goed. De komedies en concerten in stad betreurde ze niet, want daar had ze genoeg van, en och! daar zat het geluk toch niet in. Ze leefde voor haar huis; maar veel conversatie, dáár hield ze ook niet van. Suze!
Dat is wel mogelijk, maar in alle geval hoû ik veel van jou en ik kan je zoo niet zien, Frank. Zet er je over heen. Ze schijnen het je nu zoo kwalijk genomen te hebben, dat er niets meer aan te doen is. Ik woû, dat je dat inzag en je in het onvermijdelijke schikte. Zoek naar iets anders om voor te leven. Zoû er dan alleen d
Het gedruisch in de zaal hield op; ieder schikte zich op zijn gemak. Daarop verhief de orkestmeester zijn ebbenhouten stafje, en de symphonie begon. Natuurlijk de zooveelste van Beethoven.
Zij schikte juist de stapeltjes in orde op het blad, toen zij vroeg: "Wel heeremijntijd, Hildebrand, hadje nou niet nog koffie willen hebben?"
En hij schikte er voorzichtig Go's bloemen in. "Zullen we de rest nu maar niet allemaal in het tafelkleed knoopen?" "En dan begraven! Hoe maak-je 'n kuil?" "Met je voeten en je handen, en boomstronken." "Nu; allons.... zoo'n inspanning is goed voor de spijsvertering." "En we planten 'n gedenk-eik op het graf...."
Een Exemplaar, dat ik gevangen hield, werd weldra zeer lieftallig, schikte zich in zijne gevangenschap, herkende zijn oppasser en geraakte nimmer in zulk een woede, dat hij van zijne stinkklieren gebruik maakte."
Woord Van De Dag
Anderen Op Zoek