heidelucht

Bijgewerkt: 6 juli 2026

Mijnheer Willem moet honger hebben; de heidelucht is scherp. Daar, mijnheer, zet u neder en rust een beetje." "Nu zal ik niet eten, wat lust ik er ook toe hebbe," antwoordde Willem. "Ik heb haast om mijnen oom te zien." "Het is voor alsnu onmogelijk." "Hij is misschien niet op het kasteel?" "Ja wel." "Heb de goedheid, Jakob, hem van mijne komst te verwittigen.

Hendrik Conscience - De Ziekte der Verbeelding

Zoo bleef ze liggen, met wellust de heidelucht opsnuivend en zich geheel overgevend aan een gewaarwording van groot, oneindig genot. Eindelijk hief zij het hoofd op, plantte hare beide ellebogen in den grond en keek gretig voor zich uit.

A.C. Kuiper - Elsje

Zy waren dus vreemdelingen voor den reiziger en hem gansch onverschillig. Maer der vogelen zang, die van alle kanten uit het loover galmde, was nog dezelfde; ook het klagend gesuis des winds als hy de spelden der masten beweegt, ook het geritsel der krekels, ook de heidelucht met hare liefelyke geuren: de voorwerpen waren veranderd; het eeuwig uitwerksel der natuer was hetzelfde gebleven!"

Eugène de Bock - Hendrik Conscience: zijn persoon en zijn werk