stemklanken

Bijgewerkt: 9 juli 2026

En haar oogen trokken de woorden tusschen zijn lippen uit; zijn groenige tanden, die zijn grove stemklanken naar haar heen beten, schenen lief, gezellig, goedig, vol van herlevende herinnering, vol van haar weêrkeerend geluk. Ik dacht van-ochtend niet, dat 't nog zulk mooi weêr zoû worden, zeî hij. Toen spraken ze over Jozef. Ik heb meneer gisteren nog gesproken ...

Lodewijk van Deyssel - Een liefde

Hij aanvaardde den brief, las, sprong recht al vloekend, en ineens, stond daar vóor mij, vóor mij, en hij deinsde, en hare stem .... hare stem .... ik weet niet goed .... Pastoor Doening vond geen troost en Vere's handen bleven koud in de zijne. Hij prevelde aldoor: Mevrouw! .... mevrouw! .... mevrouw! .... Vere was trager geworden. Langer vielen hare stemklanken.

Herman Teirlinck - Het ivoren aapje : Een roman van Brusselsch leven