Matapos ang gayong man~ga panalan~gin ang vasallo niya'y muling tinanaw rin, ay nakita niyang nan~gagsipagtiguil ang man~ga cristiano't tapang ay nagmaliw. At uala mang utos yaong puno nila ay nan~gagsiurong silang parapara sa tayo n~g dating calagayan nila niyong pasimulan ang pagbabatalla.

¡Masdán mo! ang idinugtóng n~g matandâ, at ipinakita sa canyá, ang isáng pílac na salapî, walâ aco cung hindî itó, n~guni't ibíbigay co sa iyó cung makita mo ang bun~góng iyón. Pinapagdilidili siyá, n~g ningníng n~g salapî, tinanáw ang buntunan n~g m~ga, butó, at nagsalitâ: ¿Walâ roon? Cung gayó'y hindî co nalalaman. N~guni't cung ibig ninyó'y bíbigyan co cayó n~g ibá.

At nagalit ka sa nagsipanukso sa atin, kaya't bubulongbulong kang nakyat at ako nama'y maligayang umuwi sa amin. Kinabukasan. Pagbabangon ko sa hihigan, ay una kong tinanaw ang durungawan ng iyong silid. Nakabukas ang isang dahon at nakita kong bihis ka na. Noo'y mag-iikapito na ng umaga, oras ng pagpapasukan sa paaralan.

Makaraan ang sandali ay nagtindig at tinanaw ang isang orasang na sa tapát n~g pintuan. ¡Sandali na lamang! aniyá at nalugmók sa isáng uupán Sandali na lamang at ang mapaít na taning ay matutupád na. ¡Ay iná ko! Kung ikáw ay buháy ay hindi ko disin sasapitin ang magkáganito na mápapakasal sa isang taong kinasusuklaman.