vensterluik

Bijgewerkt: 10 augustus 2026

't Was juist vier weken na den avond dat we Peter Janssen met zijn gezin aan de roggemeelspap hebben gezien, nog vroeg in den morgen, en, daar de zon in 't eind van November eerst om acht uren te voorschijn komt, zou het nog stikdonker geweest zijn, zoo niet de volle maan haar licht had verspreid. Peter verliet de bedstee en stiet het vensterluik open. "Hé! snee," was het eerste wat hij zei.

Jacobus Jan Cremer - Betuwsche novellen, en Een reisgezelschap

Nu en dan, wanneer een soldaat, een officier of een volksvertegenwoordiger het waagde de eenzame straat te betreden, hoorde men een scherp, zacht gefluit, en de voorbijganger viel, òf gekwetst òf dood, of zoo hij ontkwam, zag men in een gesloten vensterluik, in de voegen van de steenen, in de kalk van een muur een kogel dringen. Soms een kartetskogel.

Victor Hugo - De Ellendigen (Deel 5 van 5)