grienerig

Bijgewerkt: 12 juli 2026

Klukkend persten z'n schoenen, bleek-dampend berstte z'n adem. Nergens zag-ie 'n bijt. Sneeuw en ijs hadden de gaten verstopt. Stilstaand, grienerig van woede, verkleumdheid, wou-ie terugkeeren, in bed warmte gaan zoeken, toen 'n schelle jongensstem 'm riep. "D

Herman Heijermans - Diamantstad

Mijntje scheen dan van Gijs te houden, want ze dee krek as moeder Meeuwsen had gedoan; ze begost grienerig in de eugskes te worden, en er viel spoedig een zilte traan in de koolslaai, die ze, toen Gijs binnenkwam, van zins was gewêst te verorberen, en ze zei niks as: "Gijs!" En Gijs werd ook aangedaan, en stelde haar gerust met de woorden: "'t Is niks."

Jacobus Jan Cremer - Betuwsche novellen, en Een reisgezelschap