zwicnione

Zaktualizowano: 18 lipca 2026

On za krzesłem Sędziego stojąc niewzruszenie, Ciągnął woźnieńskim głosem swoje oświadczenie, Aż skończył, i s pustego szedł pobojowiska, Kędy zostały trupy, ranni i zwaliska. W ludziach straty nie było; ale wszystkie ławy Miały zwicnione nogi, stół także kulawy.

Adam Mickiewicz - Pan Tadeusz : Czyli Ostatni Zajazd na Litwie. Historja Szlachecka z r. 1811 i 1812 we Dwunastu Księgach Wierszem