możnego

Zaktualizowano: 5 lipca 2026

Była na ów czas ksiażęciu zamężna Córa na Lidzie możnego dziedzica, Z cór nadniemieńskich pierwsza krasawica, Zwana Grażyną, czyli piękna księżną. A chociaż wiekiem, od młodej jutrzenki, Po lat niewieścich schodziła południe, Oboje, dziewki i matrony wdzięki Na jednem licu zespoliła cudnie.

Adam Mickiewicz - Grażyna : Powieść Litewska

Wobec prochów możnego władcy poczuł się równocześnie drobnym, nikłym... Huczące jego troki zmalały również uspakajał się... I myśli jego nagle wzięły również obrót zupełnie inny. Więc to tu mówił sobie Roman leży zwycięzca z pod Marengo, Ulm, Austerlitz, i.t.d., i.t.d. Więc tu spoczywają snem, nieprzebudzonym, wiecznym, prochy tego, wielkiego duchem małego imperatora!..

Maciej hr. Łubieński - Ironia Pozorów