ondeelbaar-even

Bijgewerkt: 7 januari 2026

Zooals in den avond een uil wiekt door de stilte, of gelijk een luwte ondeelbaar-even vaagt en vervaagt, zoo moet 't zijn geweest, dat het voor den stervende klonk klonk? Er was een jonge knaap, die lang ziek geweest was, en de hand aarzelde nog even.

Josef Cohen - Nederlandsche Sagen en Legenden