avondschemerlicht

Bijgewerkt: 30 juni 2026

Eensklaps rukte zij uit heur ledikant een beddelaken en zij drapeerde zich in de lange, witte stof, die zich in het vale avondschemerlicht als een marmeren mantel plooide. "Oh no! Fermate, vindici Dei!" zong zij heesch en telkens hoestende, met smachtende oogen, want zij riep, veranderd van gemoed, de genade der goden voor den trouwelooze in.

Louis Couperus - Eline Vere: Een Haagsche roman